Paradise PD: Season 1 Review (Spoiler Free)

από Catherine
154 προβολές

Το Paradise PD είναι δημιούργημα των ίδιων ανθρώπων που έφτιαξαν το χοντροκομμένο Brickleberry. Η συγκεκριμένη animated αστυνομική σειρά αντλεί έμπνευση και ιδέες από αυτή χωρίς αρκετή πρωτοτυπία. Ως αποτέλεσμα φαίνεται μια αντιγραμμένη συνέχεια του Brickleberry. Αυτό το ίδιο επίπεδο χοντροκομμένου χιούμορ και υπερβολικά χυδαίων αστείων είτε το κοινό θα το αγαπήσει είτε θα το μισήσει. Αν ψάχνετε για κάτι γεμάτο βία, αίμα, ναρκωτικά και αθυροστομίες,τότε το Paradise PD τα συνδυάζει όλα αυτά με έναν έντονο τρόπο. Όμως, παρά τις πρωτότυπες ιδέες και τη βασική πλοκή με τις ανατροπές μέχρι το φινάλε,η σειρά μοιάζει αρκετά με το Brickleberry και στο στυλ και στα αστεία.

Αν και η σειρά βασίζεται κυρίως σε αυτοτελή επεισόδια που οδηγούν τη πλοκή, το Paradise PD έχει μια κεντρική ιστορία που ενώνει όλα τα επεισόδια μαζί. Απελπισμένος για να εντυπωσιάσει τον πατέρα του και να γίνει ένας σπουδαίος αστυνομικός, ο Kevin (David Herman) προσλαμβάνεται στο αστυνομικό τμήμα της παρακμιακής πόλης Paradise. Εκεί πέφτει πάνω σε μια επιχείρηση ναρκωτικών ,η οποία περιλαμβάνει ένα νέο ναρκωτικό που ονομάζεται Argyle Meth. Με τη βοήθεια μιας ετερόκλητης ομάδας αστυνομικών βρίσκουν τους ιθύνοντες, αλλά μια δολοφονία εντός φυλακής περιπλέκει την υπόθεση. Μετά από αυτό το πρώτο επεισόδιο, η σειρά στα υπόλοιπα 9 επεισόδια επικεντρώνεται στα εξωφρενικά κατορθώματα των αστυνομικών στην καθημερινότητά τους.

Υπάρχουν κάποια έξυπνα αστεία που περιλαμβάνουν ένα εκρηγνυόμενο ρομπότ της Samsung και διάφορες αναφορές σε τηλεοπτικές εκπομπές και διασημότητες που εξισορροπούν κάπως τη πληθώρα των χοντροκομμένων αστείων σ’ολη τη σεζόν. Εκεί είναι που είτε θα σας κερδίσει είτε θα σας απογοητεύσει το Paradise PD. Από τη σειρά να περιμένετε άφθονα αστεία τέτοιου επιπέδου,συμπεριλαμβανομένου ενός ολόκληρου επεισοδίου αφιερωμένου σε οπίσθια. Ως μια πρωτότυπη παραγωγή, το Paradise PD σίγουρα ξεχωρίζει ως το ίδιο σοκαριστικό όπως το Bad Mouth και το Devilman: Crybaby αλλά σε αντίθεση με αυτές τις, υπάρχει έλλειψη πρωτοτυπίας ή νοηματοδότησης γι ‘αυτή τη χοντροκοπιά, καθιστώντας το περισσότερο ένα πανομοιότυπο αντίγραφο του Brickleberry. Το τέλος αφήνει προοπτικές για συνέχεια, η οποία τελικά ήρθε 2 χρόνια αργότερα.

Ακόμη και η αισθητική ποιότητά της, παρά την ωραία χρήση χρωμάτων, μοιάζει με του Brickleberry. Οι χαρακτήρες και το animation είναι σχεδόν πανομοιότυπα, οι μανιερισμοί και ορισμένες φωνές είναι ίδιοι, ενισχύοντας την αίσθηση αντιγραφής του Brickleberry σε όλα τα δέκα επεισόδια. Οι διάλογοι και το voice acting είναι γενικά προσεγμένοι και αυτό είναι ένα στοιχείο που υπερέχει στη σειρά.

Εκείνοι που ψάχνουν κάτι λίγο πιο καλογραμμένο ή με έξυπνο ενήλικο χιούμορ μέσα στην αφήγηση, εκτός από shocking σκηνές, τότε ίσως μείνουν ανικανοποίητοι. Στο σύνολό του το Paradise PD παραπέμπει στο Brickleberry. Οι χαρακτήρες και οι σχέσεις τους είναι σχεδόν πανομοιότυπες. Έχουμε και εδώ ένα τοξικοεξαρτημένο κατοικίδιο. Όπως το Disenchantment, το Paradise PD αντανακλά τα παρελθόντα έργα των δημιουργών του. Όμως αποτυγχάνει να καινοτομήσει και να πρωτοτυπήσει. Αν τελικά κάποιος επιλέξει να αφιερώσει χρόνο, η συγκεκριμένη σειρά θα είναι μια ένοχη αστυνομική απόλαυση χωρίς πολλές και μεγάλες προσδοκίες…..

0 σχολιο
0

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

guest
0 Σχόλια
Inline Feedbacks
View all comments

Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Αν συνεχίσετε σημαίνει πως αποδέχεστε την Πολιτική Απορρήτου και τους Όρους Χρήσης μας. Αποδέχομαι Διαβάστε Περισσότερα